plagiat

ebsco

placpigal

Fundacja Matematyak dla Wszystkich

Aktywni logo

 

 

 

 

 

 

Kadra naukowo-dydaktyczna Wydziału Pedagogiki

kierunek: Pedagogika
Dziekan: dr Jadwiga Gazda

 

dr Jadwiga Gazda
Dziekan Wydziału Pedagogiki
dr nauk humanistycznych, filozof
studia magisterskie i doktoranckie na Wydziale Filozofii Teoretycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
Zainteresowania i badania naukowe dotyczą problematyki  filozofii kultury, filozofii religii oraz ontologii. Autorka kilkunastu artykułów omawiających zagadnienia kłamstwa, zła i śmierci. Współredaktor publikacji Egzystencjalne i aksjologiczne wymiary prawdy, dobra i piękna (Kraków 2007) i Filozoficzna refleksja nad kulturą jako próba odpowiedzi na problemy współczesności  (Katowice 2014).
W latach 1990-2014  związana z Uniwersytetem Śląskim,  gdzie kierowała Zakładem Edukacji Filozoficzno-Społecznej. Od 2005 do 2012 r. pełniła funkcje prodziekana ds. studenckich i kształcenia na Wydziale Etnologii i Nauk o Edukacji UŚ.
W okresie tym była także członkiem Senackiej Komisji ds. Kształcenia oraz rektorskiego zespołu opiniującego opisy efektów kształcenia dla kierunków i poziomów studiów prowadzonych przez UŚ w zakresie nauk humanistycznych.
Od 2007 roku członek zespołu ds. organizacji Wszechnicy Śląskiej – Uniwersyteckiego Centrum  Umiejętności, a po powołaniu, do roku 2012,  członek Rady Programowej Wszechnicy Śląskiej – Uniwersyteckiego Towarzystwa Naukowego. Wraz z Wszechnicą Śląską  prowadziła i koordynowała (m.in.)  projekty: Nauczyciel Zawodu z Przyszłością, Partnerzy w Nauce, Aktywny w Szkole – Aktywny w Życiu, studia podyplomowe dla nauczycieli w zakresie ICT, języków obcych i drugiego przedmiotu.
Za działalność organizacyjną i dydaktyczną otrzymała 13 nagród indywidualnych Rektora UŚ, a w roku 2010 odznaczona została Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

prof. zw. dr hab. Wiesława Korzeniowska
historyk, historyk oświaty
Od roku 1986- pracownik naukowo – dydaktyczny Filii UŚ , a potem - Wydziału Etnologii i Nauk o Edukacji w Cieszynie, prodziekan tegoż Wydziału, dyrektor Instytutu Nauk o Edukacji, kierownik Katedry Historii i Teorii Wychowania.  Od 1 IX  2006 r do 31 I 2007 r -  zatrudniona w  Wyższej Szkoły Administracji w Bielsku – Białej i później od 1 IX 2009 do nadal (w tym jako rektor - od 1 IX 2009 - do 31 IX 2014).
W latach -  2000 - 2008 – redaktor naczelny „Zarania Śląskiego”, ponadto - współredaktor  międzynarodowego czasopisma „ Dialog bez Granic”,  także innych czasopism; redaktor 24. prac zwartych dotyczących różnych aspektów  pedagogiki.
W latach 1990 – 1995, współpraca (jako jedyny przedstawiciela Górnego Śląska) z Ministerstwem Kultury  i Sztuki
w realizacji Programu Badawczego: Synteza Kulturowych Wartości Przestrzeni Państwa Polskiego, którego   założeniem  była synteza kulturowych wartości i dziedzictwa kulturowego regionów Polski – ukazana zarówno w opracowaniu teoretycznym jak i w formie tematycznych map prezentujących zagadnienia najbardziej istotne dla danego regionu
(w tym przypadku – Górnego Śląska).      
Obszarem  zainteresowań naukowych są dzieje  myśli pedagogicznej, historia  edukacji i wychowania, pedagogika rodziny – w aspekcie historycznym i współczesnym,  a także społeczno – kulturalne i oświatowe Górnego Śląska drugiej połowy wieku XIX i pierwszej połowy XX – ze szczególnym uwzględnieniem problematyki wiejskiej,  w tym – dziejów ziemiaństwa górnośląskiego. Autorka  ponad 350 publikacji, promotor 6. wypromowanych doktoratów, recenzent 14 prac doktorskich (Uniwersytet Opolski ,  Uniwersytet Wrocławski, Uniwersytet Śląski).
Zainteresowania pozanaukowe: muzyka klasyczna (w szczególności symfoniczna i operowa), malarstwo i malowanie, turystyka i bibliofilstwo.

prof. zw. dr hab. Janina Wyczesany
Doktor nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki specjalnej (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie 1975). Doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki specjalnej (Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie 1986). Tytuł profesora nauk humanistycznych otrzymała w 1999 roku. Dorobek naukowo- badawczy obejmuje m. in. ponad 70 artykułów, 3 monografie, 6 podręczników, 2 poradniki oraz kilkanaście rozdziałów w książkach.
Główne kierunki działalności tak przed habilitacją, jak i po jej uzyskaniu, to pedagogika oraz dydaktyka specjalna z metodykami szczegółowymi. Najważniejszymi pracami z zakresu dydaktyki specjalnej są następujące pozycje książkowe: Czynniki efektywnego nauczania matematyki w klasach początkowych szkoły specjalnej (1985), Nauczanie matematyki w klasach 1-3 szkoły specjalnej (1991), Elementy nauczania początkowego w szkole specjalnej (1998). Książki te stanowią nowatorskie ujęcie koncepcji nauczania czynnościowego matematyki w szkole specjalnej z wykorzystaniem dorobku metody ośrodków pracy. Po uzyskaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego opublikowała 100 pozycji, w tym książki własne i tyle samo pozycji współautorskich oraz 10 prac redakcyjnych. Jest członkiem Komitetu Nauk Pedagogicznych Sekcji Szkolnictwa Specjalnego PAN w Warszawie oraz członkiem Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. Jest członkiem Komitetu redakcyjnego „Chowanna” oraz organizacji międzynarodowych (IASE i inne), a także krajowych (Polskie Stowarzyszenie Dzieci Chorych na Astmę i Alergię, oraz Polskie Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych w Krakowie). Członek Rady Programowej Kolegium Nauczycielskiego w Gliwicach. Jest członkiem Rady Naukowej Promocji Zdrowia Publicznego w Krakowie. Współpracuje z Instytutem Chorób Płuc w Rabce (konferencje, badania naukowe) oraz ze szkołami specjalnymi i ośrodkami leczniczo-rehabilitacyjnymi w Krakowie i Gliwicach (referaty, badania naukowe). Za swoje wybitne osiągnięcia otrzymała wiele odznaczeń i nagród: Dyplom uznania za osiągnięcia w rozwoju działalności Koła Naukowego Pedagogów – sekcji specjalnej (1973), Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i Techniki – indywidualna stopnia trzeciego za osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej (1980), Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego – zespołowa stopnia trzeciego z tytułu osiągnięć dydaktyczno-wychowawczych (1987), Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej – indywidualna stopnia trzeciego z tytułu osiągnięć za pracę habilitacyjną (1988), III Nagroda w konkursie na badania naukowe w dziedzinie upośledzenia umysłowego przyznana przez Polski Zespół do Badań Naukowych nad Upośledzeniem Umysłowym (1975), Medal pamiątkowy za szczególne zasługi położone w dziele rozwoju polskiej książki szkolnej (1985), Nagrodę Jubileuszową za 40 lat pracy zawodowej (1995), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1983), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1986), Złota odznaka za Zasługi dla Miasta Krakowa (1988), Nagroda zespołowa Ministra Edukacji Narodowej za współautorstwo podręcznika „Pedagogika specjalna” (1998).

ks. prof. zw. dr hab. Manfred Uglorz
Specjalista z zakresu biblistyki i znawca starożytnej historii Bliskiego Wschodu. Prowadzi także badania w zakresie starożytnych poglądów pedagogicznych oraz zajmuje się hermeneutyką oraz etyką filozoficzną
i teologiczną. W latach 1979–2012 związany był z Chrześcijańską Akademią Teologiczną w Warszawie, gdzie od roku 1984 kierował Katedrą Wiedzy Nowotestamentowej i Języka Greckiego.
W roku 2000 otrzymał tytuł naukowy profesora. Pracował także na Uniwersytecie Śląskim (Filia w Cieszynie) w Instytucie Nauk Społecznych i o Kulturze (1997–2008) oraz na Wydziale Teologicznym (w Katowicach). W latach 90. był członkiem Komitetu Etyki w Nauce Polskiej Akademii Nauk, a także członkiem Komitetu Etyki Lekarskiej Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie oraz Komitetu Nauk Teologicznych Polskiej Akademii Nauk.
Napisał wiele artykułów i książek naukowych, z zakresu historii religii starożytnego Izraela i wczesnego okresu chrześcijaństwa oraz z zakresu historii i teologii Reformacji.
Prowadzi wykłady z zakresu etyki ogólnej, współczesnych zagadnień etycznych, hermeneutyki pedagogicznej, pedagogiki dialogu.
Obecnie jest rektorem w  Wyższej Szkole Administracji.


dr hab. Henryk Kąkol, prof. nadzw.
emerytowany profesor w Instytucie Matematyki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół problemów związanych z nauczaniem statystyki opisowej i rachunku prawdopodobieństwa oraz wykorzystaniu technologii informacyjnej w procesie nauczania i uczenia się matematyki. Opublikował z tego zakresu 35 podręczników i książek, 41 prac i artykułów o charakterze naukowym oraz 63 prace
o charakterze wdrożeniowym i popularyzatorskim. Prowadził seminarium naukowe dla młodej kadry: Technologia informacyjna w nauczaniu i uczeniu się matematyki. Jest promotorem sześciu doktorów i recenzentem trzech prac doktorskich z tego zakresu. Wypromował ponad 120 magistrów matematyki.
Prowadzi  wykłady i seminaria magisterskie między innymi w systemie blended-learning w oparciu o platformę e-learningową.  
Jestem współautorem projektu Błękitna Matematyka i Nowa Błękitna Matematyka (program, podręczniki, zeszyty ćwiczeń, przewodniki dla nauczycieli), kierował zespołem, który opracował dwa projekty: Nauczanie matematyki
z elementami informatyki w gimnazjum (program, podręczniki, przewodniki dla nauczycieli, zbiory zadań a także programy komputerowe) oraz Nauczanie matematyki w gimnazjum z wykorzystaniem kalkulatorów graficznych i komputera (program, podręczniki, przewodniki dla nauczycieli, zbiory zadań, programy kalkulatorowe).
Od 1994 do 2008 był koordynatorem Grupy Roboczej Matematyka i Komputery, a od 1999 Redaktorem Naczelnym czasopisma Matematyka i Komputery.
Od 1977 roku należy do Polskiego Towarzystwa Matematycznego, gdzie w latach 2002–2005 pełnił funkcję Przewodniczącego Komisji Dydaktyki Matematyki PTM.
Od roku 2006 do 2009 pełnił funkcję Przewodniczącego Forum Dydaktyków Matematyki, nieformalnej organizacji, skupiającej nauczycieli matematyki, dydaktyków matematyki oraz wszystkie osoby, którym leżą na sercu problemy związane z nauczaniem matematyki.
W latach 2009-2013 pełnił funkcję Prezesa Stowarzyszenia Nauczycieli Matematyki.
Jest założycielem Fundacji Matematyka dla wszystkich, gdzie pełni funkcję Przewodniczącego  Rady Fundacji.


dr Lucyna Skorecka
doktor nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, doktorat obroniła na Uniwersytecie Śląskim
w Katowicach, długoletni pracownik naukowo-dydaktyczny Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Janusza Korczaka
w Warszawie w Wydziale Nauk Społeczno-Pedagogicznych w Katowicach, pełniła funkcje Prodziekana ds. Kształcenia, Kierownika Katedry Pedagogiki oraz Kierownika Zakładu Pedagogiki Resocjalizacyjnej i Twórczości, Członek Komitetu Redakcyjnego czasopisma Auxilium  Sociale Novum, Członek Rady Naukowej Pravoslávna Bohoslovecká Fakulta Prešovskej Univerzity Prešov.
Obszar zainteresowań badawczych: pedeutologia, pedagogika twórczości, dydaktyka twórczości, zagadnienia twórczości człowieka z pozycji pedagogiczno-pedeutologicznej oraz kształcenia  nauczycieli.
Brała udział w projektowaniu założeń edukacyjnych w ramach projektu „Demokratyczne myślenie i działanie w polskiej szkole” Centralnego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Warszawie oraz Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli
w Kopenhadze. W swoim dorobku posiada znaczącą ilość artykułów opublikowanych w pracach zbiorowych
i czasopismach. Jest autorem książki pt. „Prakseologiczny wymiar pedagogiki twórczości w pracy nauczyciela”. Pozycja zawiera wyniki badań związanych z wpływem treningu twórczości na postawy, wiedzę i umiejętność twórczego myślenia
i działania badanych nauczycieli. Obecnie prowadzi badania  stanowiące próbę systematycznego ujęcia zagadnień twórczości człowieka z pozycji pedagogiczno-pedeutologicznej oraz kształcenia nauczycieli. Jest autorem i współautorem licznych warsztatów i kursów dla nauczycieli i studentów.
Posiada licencję Trenera Technik Treningu Twórczości oraz jako jedna z niewielu w Polsce Moderatora Wewnątrzszkolnego Doskonalenia Nauczycieli. Jest autorem materiałów dydaktycznych dla nauczycieli w ramach Programu Społecznej Odpowiedzialności, które powstały we współpracy z Ministerstwem Zdrowia i Ministerstwem Edukacji Narodowej.
W roku 2010 otrzymała Medal Komisji Edukacji Narodowej.


dr Lidia Wollman
doktor nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki
Zainteresowania badawcze: edukacja małego dziecka, pedeutologia, innowacje pedagogiczne. Współautorka książki Dziecko w świecie przyrody wraz z S. Cz. Michałowskim i B. Dymarą redaktorką serii Nauczyciele – Nauczycielom, oraz książki Sztuka bycia nauczycielem wraz z B. Dymarą i A. Górniok-Naglik, autorka wielu artykułów w serii N-N oraz innych zbiorowych publikacjach i czasopismach.
Współzałożycielka Stowarzyszenia Nauczycieli Edukacji Początkowej oraz wiceprzewodnicząca Akademickiego Stowarzyszenia Pomocy Społecznej w Cieszynie. Jako nauczyciel nauczania początkowego prowadziła klasę autorską
i szereg innowacji pedagogicznych współpracując z Prof. dr hab. Ryszardem Łukaszewiczem i Prof. dr hab. Bogusławem Śliwerskim.
Za osiągnięcia w pracy dydaktyczno-wychowawczej otrzymała nagrodę Ministra Edukacji Narodowej.
Obecnie inspiruje studentów i nauczycieli do zmian na rzecz poprawy edukacji dziecka w oparciu o poszukiwania
w szkołach europejskich i amerykańskich.
Prywatnie matka trojga dorosłych dzieci i babcia czworga wnucząt.